Slóveníuferð 2006
Sumarið 2006 fórum við í 5 vikna ferð um Slóveníu. Hér koma nokkrar stopular dagbókarfærslur frá þeirri ferð. Eins og sést vorum við heit á að flytja til landsins og skoðuðum talsvert af húsum hér og þar um landið með þann möguleika í huga að kaupa okkur eitt ...
Laugardagur, 22. júlí 2006
Hvar viljum við búa?
Skoðuðum tvö hús í dag, bæði á geysifallegum stað í hæðum ofan við saltnámurnar við ströndina skammt frá Portoroz, útsýnið dásamlegt. Húsin bæði stór einbýlishús, annað með mörgum íbúðum til útleigu, snoturt með fallegum garði, þar sem hægt er að sitja undir vínberjaþökum í þeim óbærilega hita sem er hér um slóðir á þessum tíma árs. Hitt skammt frá, útsýnið yfir flóann, til Króatíu og Portoroz, “marmarahöllin” eins og við kölluðum hana, íbúarnir Króatar, vinaleg eldri hjón, kallinn að hamast við að saga niður marmara í útihúsi, en það er hans lifibrauð, innanhúss er marmari - mikill, í tröppum, göngum, salernum, gluggakistum og úti í hinu og þessu, m.a.s. útiklósettið var lagt marmara. Hús á þremur hæðum, gæti rúmað tvær fjölskyldur og aukaherbergi fyrir gesti. Dulítið draslaralegt í kringum marmarasmíðina, þarf að taka til hendi hér og þar - eitthvað fyrir minn mann (sem verður pappírsbrúðgumi á morgun), fyndið hús og svo ýmsir möguleikar fyrir hendi, undir húsinu rennur lækur sem má nýta til ræktunar eða í sundlaugina, aukaland jafnvel í boði þar sem eyfellskir bændur geta reynt fyrir sér með ræktun í útlöndum - í jarðvegi sem er fjarska ólíkur Markarfljótsfarveginum þar sem reynt hefur verið að planta undir merkjum Suðurlandsskóga.
Laugardagur, 29. júlí 2006
Í sveitasælu - eða?
Sit hér úti undir húsinu þar sem við gistum þessa dagana. Heimasætan er að sækja ávexti í tréð hér til hliðar, fer upp stiga með körfu til að tína í eitthvað sem líkist plómum og litlu bræðurnir aðstoða. Við erum í Socudal, í litlu fjallaþorpi þar sem eru um 40 hús og allir sem í þorpinu búa eru bændur. Fjölskyldan okkar á tvær kýr og eitthvað af kindum - kannski geitum en dýrin eru send til fjalla yfir sumarið og fólkið sem á kýrnar skiptist á um að fara og mjólka og vinna í mjólkurbúinu þar sem afurðirnar eru unnar. Hér er lífræn ræktun aðalsmerki búanna.
Það er sérlega friðsælt í þessu þorpi, klukkurnar í kapellunni hérna fyrir neðan slógu á hádegistíma rétt áðan og bóndi kom heimsókn á litilli skellinöðru með hundinn sinn fyrir framan sig og spjallaði eitthvað við bændur hér. Eittthvað voru menn að stússast á traktorum fyrr í morgun en manni sýnist ekki mjög mikið annríki við bústörf hér. Hér sitja menn löngum úti með bjórglas og fólk úr grenndinni kíkir við, börnin leika, ró og friðsæld einkennir lífið - minnir smá á sveitalífið þegar maður var að alast upp.
Ég fíla mig alveg í tætlur hér og Björn held ég líka og Snær en þar með er það upptalið, Birta og Þormar gefa lítið út á sveitaveruna.
Liðið fór í einhverja afþreyingu en ég sit heima og reyni að ná úr mér pest sem hefur lagst á okkur eitt af öðru. Fórum langa bílferð í gær, byrjuðum í þorpinu Bovec þar sem við tókum kláf hátt upp í fjallatinda. Mikið að sjá enda farið úr 430 m upp í 2300 m. Síðan var ekið í átt til Kranska Gora, fyrst upp allar beygjurnar 52 í kringum tindinn Triglav, sem er 2864 metra hár og svo niður að þorpinu Kranska Gora. Leiðin heim reyndist torsóttari en við héldum því við komum að lokuðum vegi og urðum að þræða malarveg gegnum skóga upp miklar hæðir og sáum svo mjög víða fyrir vikið. Það gekk á með skúrum og uppgufunin var mikil í skógunum upp um hæðir og tinda þar sem kúra þorp og hús á ólíklegustu stöðum og þetta var mjög fallegt að sjá.
Í gærkvöld gekk mikið þrumuveður yfir sem líktist helst nóttinni þegar Ronja ræningjadóttir fæddist. Það byrjaði með leiftrum í fjarska sem færðust nær og þegar hæst stóð var mjög stutt á milli eldinga og skrugga. Í kjölfarið kom svo mikil rigning og er heimafólk mjög fegið því eftir langa undanfarandi þurrka.
Frá Sósudal til Celje, Laskó og Velenje
Um síðustu helgi fórum við á laugardeginum að Bohinjvatninu og hittum þar Sigga, Natösu og Elínu Evu. Við Bohinjvatnið er undurfagurt og margt að gera og skoða. Við undum lengi í Adrenalin Park en þar reka kunningjar Natösu hótel og ýmsa afþreyingu kennda við adrenalín, m.a. stökk með flugdreka sem Birta var æst í að prófa en ákveðið var að geyma það til síðari tíma. Það er ekki laust við að ég hafi horft á stökkvarana dreymandi augum með fiðrildabendu í maga (þetta er örugglega geggjað gaman ...) - hver veit hvað manni dettur í hug ...
Við leigðum bát og rerum út á vatnið til skiptis, sumir stukku útbyrðis og voru svo innbyrtir aftur, og við misjöfn viðbrögð bátsverja.
Að kvöldi ókum við í Fjallið til Sigga og Natösu og gistum þar um nóttina enda langþreytt eftir keyrslur undanfarinna daga. Fórum svo daginn eftir á bóndabæinn okkar í Sócudal og keyrðum nýjar slóðir en fengum lokalexíuna um það að ekkert annað en hraðbrautirnar skilar manni á þokkalegum tíma á áfangastað - sveitavegirnir eru bara þannig að meðalhraðinn verður aldrei mjög mikill.
Á mánudeginum ákváðum við að yfirgefa Sócudal og halda út í óvissu og ævintýr, enda stöðug rigning og lítið við að vera - sérstaklega fyrir yngra liðið. Við tókum stefnuna á hraðbraut, þreytt á sveitavegunum, en þar lentum við í alvöru rigningu. Við skoðuðum fasteign í Radzorto, smábæ sem stendur stutt frá Nanosfjalli þar sem hraðbrautir mætast, veitingastaður, íbúðir og herbergi til útleigu, sundlaug, og gamalt leikhús auk aðstöðu á efstu hæð þar sem sjúkraþjálfarar voru með herbergi og tækjasal, að mörgu leyti áhugavert en dýrt og ekki staður til að búa á.
Héldum áfram leið okkar og tókum nú stefnu til Celje, ókum þar í gegn og svo áfram til Lasko. Vorum spennt fyrir að skoða bóndabæ þar í grennd. Lasko reyndist lítill og huggulegur bær sem hringar sig í kringum á er hlykkjast þar í gegn, frægur fyrir heilsulindir og bjórverksmiðju Lasko Piovoarna, fólk í hjólastólum áberandi, svo maður gaf sér að heilsuböðin trekktu það lið að. Keyrðum upp að kastalanum á hæðinni ofan bæjarins, snæddum á huggulegum stað á árbakkanum, röltum um bæinn og gistum á hóteli um nóttina. Hittum svo eiganda bóndabæjarins á hádegi sem reyndist einnig vera eigandi veitingastaðarins á horninu, sá lóðsaði okkur 10 kílómetra út fyrir bæinn upp í hæðir þar sem bóndabærinn trónaði.
Allt ákaflega fallegt og uppgert á smekklegan hátt, snyrtilegt og huggulegt á allan hátt. Útihús uppgert og innréttaðar íbúðir til útleigu, útisvæði mjög skemmtilegt með stóru útigrilli og hægt að halda stórar veislur, íbúðarhúsið uppgert líka á fallegan hátt svo margt hið gamla nýtur sín vel og vínkjallari undir. Flott eign á flottum stað ... en nokkuð ljóst að þangað er erfitt að trekkja túristana, þetta er svo útúr .. Gæti verið gott að búa á svona stað en nútímabörnin okkar myndu sjálfsagt una sér betur þar sem félagsskap er að hafa. Með hálfgerðan trega í hjarta yfirgáfum við þennan stað sem hafði verið skoðaður mikið að heiman - á netinu.
Deginum eyddum við svo í Lasko, ég fór með Snæ og Þormari í sund í heilsulindunum, þarna voru þokkalega hlýjar sundlaugar að svamla í með nuddrennum við bakka. Héldum svo til Celje og skoðuðum þar kastala sem stendur ofan bæjarins. Maður fann eiginlega fyrir sögu hans í hverju spori, og væri gaman að kynnast henni betur.
Fyrirmyndarborgin sótt heim
Víð ákváðum að leggja leið okkar til borgar að nafni Veljene, vegna þess að ég hafði lesið í auglýsingabæklingi að hún hefði þótt vel heppnuð á tímum kommúnismans, svo vel að kommúnistaleiðtogar eins og Bresnéf og Krútsjef - eða hvað þeir hétu - voru lóðsaðir þangað til að sýna þeim stoltið. Vonbrigðin urðu mikil þegar við keyrðum inn borgina, sem státaði af mörgum ofboðslega ljótum blokkum, og svona til að kóróna þetta þá var í útjaðri borgarinnar hryllilegt fyrirbæri sem við töldum vera kjarnorkuver með sínum ógurlega ljótu turnum. Í grennd við borgina höfðum við pantað gistingu á bændabýli og við keyrðum sem snarast út úr borginni út í sveit í leit að gististaðnum. Sá reyndist ekki auðfundinn, en fannst að lokum eftir ýmsa eftirgrennslan og símtöl við bóndann á bænum, staðsettur hátt í hlíðum með útsýni m.a. yfir fyrirmyndarborgina, Velenje. Glærilegur bóndabær með mörgum gistiplássum, fallega innréttað, frúin var að mjólka þegar við komum svo kvöldverður var i seinna lagi, við spjölluðum við bóndann yfir bjórglasi um ferðaþjónustu og búskap og hann sagði okkur stoltur að hann ætti SJÖ kýr - og í orðum lá að það teldist til stórbúa ... Húsið var nýlega byggt en líklega ekki brjálað að gera hjá honum - eða það fannst okkur ólíklegt miðað við illar merkingar og litlar auglýsingar á gistiplássinu. Hann sagði okkur að það sem við töldum kjarnorkuver væri í raun raforkuver, knúið með kolum sem komu á vögnum úr námu rétt hjá. Ég verð að játa að mér létti örlítið við þetta og naut útsýnisins örlítið betur ...Við fengum þjóðarrétt í kvöldverð, papriku fyllta með hakkgumsi og reyndist hin besta fæða. Snær náði sambandi við hollenska hnátu og þau rísluðu sér við að spila afbrigði af ólsen-ólsen sem var samið út frá málfarslegum aðstæðum og aldri.
Að morgni kvöddum við bónda og hans frú og héldum til Ljubljana.
