Október 2007
Þriðjudagur 16. október
Óstaðfestar fregnir herma að einhverjir séu orðnir leiðir á að ýta á þennan "októberlink" án nokkurs árangurs. Hér skal bætt úr því.
Hér er síðdegi, ég hef setið stíft við í dag og snarað tveimur köflum úr umhverfishandbók Sölku yfir á ylhýra íslenskuna. Ákvað að með þessu takmarki náðu mætti ég setjast um stund við dagbókarfærslu. Hér er enn heitt að deginum, góður íslenskur sumarhiti, 18-20 stig en skítkalt að morgni enda komið haust. Um klukkutíma eftir dagmál má sjá hrímaðan akurinn hér í austurátt og krakkarnir halda til skóla eldsnemma í skítköldum morgni - manni hættir til að vera forn í máli að hætti forfeðra - svona í nostalgíufjarlægð að heiman ...
Framan úr eldhúsi má heyra skraf Birtu og Snæs en hann er kampakátur að lokinni fótboltaæfingu. Ræskingar Björns heyrast af neðstu hæðinni - hann situr þar vísast við tölvu, Þormar er farinn á fótboltaæfingu og mun koma með strætó heim, honum mun væntanlega gefast stutt stund til að stökkva í sturtu, gleypa í sig kvöldmat og halda svo með mér út í kvöldið. Á þriðjudags- og fimmtudagskvöldum förum við tvö á námskeið að nema tungu Slóvena. Mér finnst það skemmtilegt - en finn illa fyrir hve minni hverfur með aldrinum! Þormari finnst það ekki eins skemmtilegt ...
Tungumálið er erfitt en spennandi. Við erum í fámennum hópi hjá ungri kennslukonu.Tækifæri til að þjálfa kunnáttuna hafa ekki verið mörg en mér til furðu sá ég Þormar bregða fyrir sig ýmsum orðum á markaðinum um daginn ... það snýst kannski mest um að þora!
Haustlitir eru farnir að sjást og víða er mikil fegurð. Við leigðum húsbíl um helgina og lögðum land undir fót - yfir til Ítalíu og til Lignano á föstudagskvöldi. Strandbæ þennan kom ég í fyrir löngu síðan, hélt út í heim 23 ára gömul að heimsækja ítalska pennavinkonu, skildi tæplega tveggja ára soninn Daða eftir hjá afa og ömmu,flaug til Lignano sem var vinsæll sumardvalarstaður Íslendinga þá sem nú, gisti þar eina nótt hjá góðu fólki og tók svo lest suður til Rómar. Það var eftirminnileg ferð sem stóð í tvær vikur, ég var inni á ítölsku miðstéttarheimili - ömmunni sívinnandi, foreldrunum sem bæði voru kennarar, pennavinkonunni Láru og stóra bróðurnum afskiptasama Paolo ... hmmm, hér er ég allt í einu lent í vitlausri sögu - en þessi ferð rifjaðist upp þarna í Lignanobæ sem var þó fjarri því að vera líkur því sem hann var forðum, líkastur draugabæ, tóm hótel, veitingastaðir og skemmtistaðir með slökkt ljós, tæplega bíll á götum, og auðvitað reyndist lokað á tjaldsvæðinu þar sem við ætluðum að vera. Við lögðum húsbílnum í vegarkanti meðfram ströndinni og gátum greint öldugjálfrið ef lagt var við hlustir þegar lagst var til svefns.
Mér fannst þetta hinn huggulegasti gististaður en Þormar og Snær voru ekki eins hrifnir - sérstaklega ekki eftir að þeir veittu athygli skilti rétt hjá sem var sundurskotið byssukúlum - kannski hefur ímyndunaraflið tekið flugið yfir í Villtavestursveröld þarna í dimmunni hjá þeim bræðrum!
Framhald kemur ... námskeiðið kallar!
Miðvikudagur 17. október
Við vöknuðum í notalegri morgunhlýju á laugardegi, gáfum okkur örskotsstund eftir morgunmat til að rölta niður að sjávarbakkanum og kíkja yfir víkina sem við höfuðum sofið við - þar voru menn mættir með veiðistengur og sestir að dorgi og einn og einn bátur fór hjá, ró og huggulegheit. Tókum svo strikið til Feneyja sem leið lá eftir hraðbraut.
Borgin sú reyndist engu lík. Margar myndir hefur maður séð þaðan en það er ekki á við að vera þarna ... Við lögðum húsbílnum á bílastæði og svo var ferjan tekin yfir. Ferjur ganga eins og strætóar, á 10 mínútna fresti og eru sumar vel fullar af fólki. Þetta var magnað að sjá - hús á floti og breiðstræti - úr sjó og hliðargötur sem skerast eða með öðrum orðum - kanalar ... Bátar hvert sem litið er og gondólar. Og ótal, ótal risahús, hallir, kirkjur, turnar - útflúrað og skreytt, marmari og gull ...
Við stukkum úr "strætó" við stöð sem merkt var einhverju nafni sem okkur fannst líkjast Markúsartorgi - röltum svo af stað í mikilli mannmergð og þokkalegum hita, sú hugsun skaust að hvernig væri eiginlega að vera þarna yfir sumartímann - fyrst þetta var svona í október!
Við vöfruðum um götur og svo inn á hið víðfræga Markúsartorg. Við áttuðum okkur á að saga Feneyja er eitthvað sem við höfðum ekki á takteinum og er eitthvað sem gaman væri að setja sig inn í - og við áttuðum okkur líka á að Feneyjar verða ekki skoðaðar á dagsparti!
Fengum okkur hressingu á torginu, þar voru dúfur í flokkum sem fólk fóðraði - er það ekki einhver hefð að láta taka mynd af sér á því torgi með slatta af dúfum hangandi utan á sér ...? Ein dúfan ætlaði að gera Snæ greiða og settist á hausinn á honum en honum fannst það ekki eftirsóknarvert svo hún mátti hafa sig á brott hið snarasta!
Við fórum auðvitað í gondól. Það er stemning, ræðararnir eru ótrúlega lagnir að smeygja sér og sínum lipurlega undir brýr, fyrir horn og í gegnum gondóla- og bátakraðaðk sem kann að bíða við næstu beygju. Okkar maður veitti fræðslu um sögu Feneyja, þar búa nú 75.000 manns en voru þegar mest var 300.000. Yfir veturinn hækkar yfirborð sjávar svo þá versnar í því að fara undir brýrnar með gondólana - og reynir á ræðarana. Hann nefndi kappa tvo úr sögunni, Mark Ó Póló og Kasanóva, sem báðir áttu að hafa búið í húsum sem við fórum hjá ... Og svo tók hann lagið - sisona eins og í bíómyndunum!
Eftir gondólasiglingu röltum við um gamlar mjóar götur. Eftirtekt vakti mikið úrval af grímum í búðum og hjá farandsölum sem Snær hreifst mjög af og langaði mikið í eina slíka.
Hús á floti.
Ein af ótal mörgum kirkjum borgarinnar, "strætó"skýli yst í vinstra horni.
Marmarasúlur og listaverk.
Í dúfumegð.
Gullvængjuð englahjörð á þaki.
Listaverk yfir kirkjudyrum.
Markúsartorg.
Gondólalíf.
Og meira - gondólakraðaðk framundan.
Snær sætastur með hatt að hætti gondólaræðara.
Miðvikudagur 24. október
Var sest við tölvuna í morgunsárið, kíkti á netmogga og visi.is - fátt að frétta. Hófst handa við Sölkubókarþýðingu - heyrði þrusk í dyragætt og þar birtust tveir litlir hnoðrar, annar í náttfötum ...
Lísa er hið mesta yndi. Leikur sér með látum og er drauglöt inn á milli - finnst þá gott að fá sér dúr í kjöltu heimilismanna. Hún er hins vegar með lítið hjarta og hinn mesti hræðslupúki og meinilla við að vera sett út í garð - hárin rísa og hún lítur út eins og hreinræktaður nornaköttur.
Lísa sætir stundum lagi þegar opið er inn til Snæs, eins og í morgun, og skríður uppí ...
Hér er annars komin vetrarstemning. Við fórum á sunnudagsmarkaðinn um helgina og það var alveg íííískalt. Við sáum á heimleið að snjóað hafði í Alpana og samkvæmt veðurspá gæti snjóað hér í byggðum á fyrstu dögum nóvember. Svo er eftir að vita hvort veðurfræðingar hér séu sannspárri en þeir sömu fræðingar heima á skerinu.
Hér eru Kári og Svandís í heimsókn, komu hingað með lest frá Kaupinhöfn - það var voða gaman að fá þau og Snær tók þeim með innileika. Fleiri gesta er að vænta innan tíðar - þar á meðal er hún Hrund, mín gamla góða vinkona til hmmmm... þrjátíuogtveggja ára, segi ég og skrifa!! (Fjári erum við orðnar gamlar)
Nóvember 2007
