Nóvember 2008
Laugardagur 8. nóvember
O tempora, o mores! man ég að var að ein af þeim setningum sem fengist var við í latínunámi hjá Eyjólfi Kolbeins í menntó á Laugarvatni. Mig minnir að þau fleygu orð hafi flogið undir fall keisaradæmisins mikla.
Við horfum héðan úr hinu stöðuga en litla ríki Slóveníu á hvernig Íslandið okkar umbreytist ... forsíðufréttir þessa dagana gætu talið manni trú um að tímavélin þar hafi verið stillt á eitthvert árið í kringum 1930 - sem foreldrar manns lýstu - og bættu svo við: En hvílíkir tímir koma nú vart aftur ...
... en eru komnir.
Nágrannarnir okkar eru eldri hjón, afskaplega hlý og eilíflega að gefa okkur - íslensku bruðlurunum - kál og grænmeti úr eigin garði. Þau kölluðu á okkur í kaffi í morgun.
Við eigum nú ekki auðvelt með samskipti því þau fara fram á þýsku á brauðfótum, skotinni slóvensku svo Snær er látinn þýða þegar allt um þrýtur. Þau hjónin eru eins og flestir Slóvenar, mikið í því að rækta í eigin garði og nýta það sem landið gefur. Okkar megin við girðinguna hafa vínberin og eplin grotnað niður eða verið etin af fuglum en nágrannarnir hafa hafa baukað í að tína allt af trjánum sem gefst, saftað og þurrkað og buðu okkur meðal annars upp á þurrkaða eplabáta sem voru bara gómsætir.
Kannski má eitthvað af þeim læra?
Laugardagur 15. nóvember
Skrýtnir tímar hjá okkur fjölskyldunni. Ákvörðun liggur fyrir um heimflutning sem óneitanlega er blönduð sorg yfir að vera að fara héðan. Líka sorg yfir ástandinu heima sem þó er mjög erfitt að átta sig á.
Kýrnar héldu sínu striki í fjallasveitum nærri dalnum Logarska dolina um daginn og voru í akkorði við að breyta grasi í mjólk.
Mér finnast timburbæirnir alltaf mjög sjarmerandi. Hjallurinn hægra megin er til að þurrka hey og slíkir sjást víða hér um sveitir.
Þetta er nú ekki venjulegur slóvenskur sveitabær - þeir eru margir reisulegir og fallegir - en ég sá samt eitthvað við þennan sem heillar!
Við Cerknicavatn.
Við sérstök skilyrði um sólsetur fyllast dalirnir mjög snögglega af dalalæðu ...
... svo kirkjan sveipaðist skemmtilegri dulúð. Þarna vorum við á leið til kastala sem heitir Krumperk. Þegar að honum kom var birtan horfin á braut en fallegt sólarlag til að njóta. Kastalinn er í eigu fólks sem býr að mig minnir í Þýskalandi og fékk bréf inn um lúguna hjá sér stuttu eftir stjórnarfarsbreytingar hér 1991. Bréfið var þess efnis að þau ættu kastala í Slóveníu - sem hefði verið í eigu fjölskyldunnar 60 árum áður ... og þar er nóg að gera við að laga til og endurbyggja.
Það væri nú skondið að fá slíkt bréf!
Haustið hefur verið fagurt, hlýtt og stillt. Enn hefur ekki gert almennilegt næturfrost og smáfuglarnir geta sjálfsagt enn um sinn gætt sér á vínberjunum í garðinum okkar.
Hvers vegna erum við að fara úr þessari blíðu? segjum við stundum hvort við annað. Tja ... römm er sú taug sem rekka dregur föðurtúna til ...
Um síðustu helgi skruppum við í sunnudagsbíltúr, meðal annars inn í dal sem heitir Vrata, ekki langt frá Bled. Þar komum við að fallegum fossi sem minnti á fossinn okkar heima. Þessi heitir Pericnik.
Það er hægt að ganga á bak við þennan - rétt eins og hinn eina sanna foss.
Þriðjudagur 18. nóvember
Þokan getur verið umvefjandi og hlý á sinn hátt.
Trén dansa
Litir kirkjunnar mildast
Birtan í skóginum verður töfrum líkust
Kastalinn speglar sig í daufu skini
Um stund ná sólargeislar yfirhönd og gullið streymir
