Mars 2008
Föstudagur 15. mars
Yfirleitt er stressið ekki að fara illa með okkur hér í "henni gömlu Júgóslavíu". Við höfum smitast af innfæddum sem virka einatt pollrólegir - nema helst þegar þeir eru sestir undir stýri og liggur á í umferðinni eða þá hafa fengið sér of mikið í tána. Við eigum hér því yfirleitt yfirmáta rólega daga.
Vorið er farið að tipla um á sínum tám - kirsuberjatrén í blóma, páskaliljur og prímúlur, vetrargosar og hvað þetta heitir hafa stungið upp glöðum kolli hér og þar.
Snær fékk vorklippingu sem kom reyndar ekki til af góðu (hann er eins og sumarstrákarnir sem komu í denn í sveitina með krúnurakaða kolla ...) - á höfði hans birtust fyrir skemmstu blettir sem úrskurðað var hjá lækni að væri mikrosporija á máli innfæddra, á íslensku nefnt hringskyrfi, húðsveppur sem berst frá skepnum til manna. Mig rámar í að þessi fjári hafi komið upp í íslenskum húsdýrum þegar ég var ung ...
Snær þarf að vera fjarri leikskóla í tvo mánuði. Það þurfti að fjarlægja alla fínu löngu lokkana og að þeim verknaði loknum birtist nýr drengur ... Myndasyrpan hér á eftir gæti því fengið heitið fyrir og eftir ...
Fyrir: Síðhærður og sætur.
Öndin vildi vera með á þessari mynd.
Fyrst eftir verknaðinn var myndataka ekki leyfð. Snær fékk talsvert sjokk þegar hann leit sig í spegli en annars hefur hann tekið þessu öllu með mestu ró. Með samningaumleitunum í morgun fékkst leyfi fyrir myndatökum á ný ...
Eftir: Snoðklipptur og sætur.
Kisan Lísa var flutt til dýralæknis sem meintur sökudólgur. Dýralæknirinn taldi Lísu vera borna rangri sök enda Lísa einstök þokkadís með gljáandi fallegan feld og alls enga skallabletti að sjá á henni. Hann bauðst til að taka af henni sýni og vildi greinilega helst ekki koma henni fyrir kattarnef. Ég vissi hins vegar að ef ég kæmi heim aftur með Lísu með mér fengi hvorki ég né hún landvistarleyfi þar!
Endalyktir málsins urðu að Lísa varð eftir á dýralæknastofunni - hann ætlaði að rannsaka hana og gefa hana svo til góðrar fjölskyldu ef allt væri í lagi ...
Ég verð að játa að mér létti við að vita að Lísa fengi kannski nýtt líf ...
Smitberinn er þá kannski ekki Lísa - okkur grunar nú mest köttinn Guðbrand sem býr í næsta húsi. En köttum og hundum verður örugglega ekki klappað hér á næstunni.
Á sama degi og undangreindar aðgerðir voru í gangi fengum við boð um kvöldverð í Bled. Þar stóð yfir Schengen-ráðstefna og Úthlíðingurinn Haukur Guðmundsson var þar á ferð sem aðstoðarmaður dómsmálaráðherra. Okkur datt í hug að bjóða þeim hingað heim í götu Gradniks til kvöldverðar en endingin var að Fjallið fór til Múhameðs - eða þannig!
Í Bled sveif rómantík yfir vötnum - Íslendingnum í manni finnst vorið komið í 8 stiga hita og úðaregni að kvöldi - og lífverðirnir og löggubílarnir sem biðu í röðum fyrir utan hótel dómsmálaráðherra slógu ekkert á íslensku vorstemmninguna. Við röltum yfir götuna í fylgd lífvarðar sem ráðherranum var skylt að hafa með sér ... Þar var snætt á huggulegum stað og eytt skemmtilegri kvöldstund - ekkert ósvipað og að hitta tvo frændur sína. Margt bar á góma - fjárstofn úr Fljótshlíð, líf í Júgóslavíu fyrr og nú og gamalt og nýtt úr pólitík, Eggert Ólafsson og Slovenia today. Við sáum ekki betur en dómsmálaráðherrann stælist heim, - aleinn yfir götuna - klukkutíma fyrr en hann hafði tjáð lífverðinum - svona geta nú ráðherrar verið óþekkir eins og annað fólk!
Miðvikudagur 26. mars
Páskarnir gengu yfir með ró hér í gömlu Júgóslavíu. Menn kæra sig kollótta um skírdag og föstudaginn langa að því leyti að það eru bara venjulegir vinnudagar. Páskafríið var því stutt hjá Þormari sem öfundaði mjög vini sína á Íslandi - annar í páskum var eini frídagurinn. Hins vegar getur hann hlakkað til vorfrísins sem verður um mánaðamót apríl-maí.
Við Þormar sátum sveitt og lærðum efnafræði í nokkra daga - og að launum fyrir afrekið var farið á skíði í Kranjska Gora. Þormar fer nú í allar brekkur og er hinn sprækasti með þetta dót á fótunum. Ég er hins vegar við sama heygarðshornið - og fékk mér göngutúr um þennan litla fallega bæ á meðan Þormar djöflaðist í brekkunum.
Í bænum var jólalegt þótt páskar væru - snjór yfir og huggulegt mannlíf. Stúlka með hund gladdi ljósmyndaraaugað:
Ég rölti um og kíkti í kirkjuna - og skoðaði safn sem er í miðbænum, hús sem byggt var um 1770 og sýnir vel hvernig bændafólk á þessum slóðum bjó á þessum tíma. Það kom mér á óvart hversu mikið þetta minnti á íslenska bændamenningu - en allt bara stærra og myndarlegra - enda nóg til af efniviðnum til að byggja úr. Samt sama skipulagið í húsinu, húsdýr í kjallaranum, á miðhæð eldhús þar sem kjöt og bjúgu voru reykt, dagstofa og svefnherbergi með litlum rúmum (fólk var þá smávaxnara en nú - rétt eins og á Íslandi) og á efstu hæð miklar geymslur, smíðaaðstaða, heyloft alveg undir þaki og svo lítil kames. Þar var skítkalt á vetrum en áður en skriðið var í rúmin var reynt að hita þau með heitum kirnum svo bærilegra væri að fara undir sængina.
Þegar ég sneri svo til baka á skíðasvæðið að vitja um skíðamanninn unga sýndist mér sem hann langaði mikið í svínið sem nýlokið var við að heilsteikja ....
Að loknum góðum degi keyrðum við heim til Ljubljana og páskaeggjanna og sköllóttu karlanna sem sátu heima!
Blettirnir á höfði Snæs eru að lagast og hann er oftast ljúfur þótt hann þurfi að dúsa heima með sínum gömlu foreldrum alla daga. Marjeta, sem er slóvensk stúlka, kemur og hjálpar okkur með ýmislegt og hún hefur tekið Snæ að sér og skemmt honum á ýmsa lund. Snær er nýbyrjaður að hjóla á hjóli með hjálpardekkjum og við erum farin að fara um hér í kring mest um slóðir sem kallaðar eru skrímslaleiðin og sveitaleiðin. Önnur liggur hér inn í sveitina en hin - og öllu hættulegri liggur að bóli skrímslis sem Snær segir að sé í gömlum turni með rómversku byggingarlagi. Skrímsli þessu fylgja líka ósýnilegir úlfar sem geta tekið upp á þvi að hrella mann.
Mánudagur 31. mars
Í gær var klukkunni flýtt og sumarið sá sér ekki annað fært en að mæta með nýjum sumartíma. Trambólínið var tekið úr geymslunni og sett upp í garðinum.
Spædermann kom og hjálpaði til.
Allt klárt og þá má byrja!
Hvernig var þessi sýning mamma?
Í gær, á sunnudegi var keyrt til Rogla, á skíðasvæði í norðausturhluta landsins. Hjarta sveitakonunnar gladdist við að sjá iðagræn tún blasa við auk litskrúðugra ávaxtatrjánna á leiðinni. Uppi í Rogla var talsverður snjór. Þormar skellti sér á skíði en við Snær trítluðum að sleðabrekkunni með snjóþotu í eftirdragi.
Hér í baksýn má sjá kirkju í smíðum sem er með sérkennilegu lagi.
Hér má í baksýn sjá byrjendabrekku sem hentar mér... já, rétt hún er næstum því alveg lárétt! Þangað stefni ég þegar kjarkurinn verður orðinn nógur!
Þormar var þarna í essinu sínu - fannst helst að hann rynni ekki nógu hratt í brekkunum - svona er þetta undarlega misjafnt ...
Apríl 2008
