|
|
Apríl 2008
Mánudagur 7. apríl
Feneyjar eru mikil upplifun. Við Björn eyddum þar helginni og það er engu líkt að vera í þessari borg. Þær virka ógn stórar á kortinu en þegar farið er að þræða göturnar kemur á daginn að þær eru flestar örstuttar og fjarlægðir því litlar. Við vorum ýmist á rölti í troðnum götum kringum Markúsartorg eða Rialtobrúnna en þegar lengra dró var hægt að komast í götulíf þar sem túristar voru færri en íbúarnir. Þvottasnúrur með miklum þvotti skreyttu götur í glaðasólskini, grænmetismarkaður - auðvitað um borð í báti sem lá við bakkann, börn að leik - og engin er hættan af bílunum - og fleiri litlir kanalar og þvergötur sem eiga stundum enga útgönguleið og þá er ekki annað að gera en að snúa við.
Myndavélin lá í letikasti í hótelherberginu á laugardeginum - svo margar flottar myndir fóru í súginn og sitja aðeins í höfðum okkar! Nokkrar sem teknar voru á lokarölti á sunnudagsmorgni fá að fljóta hér með milli textahólmanna - svo maður verði pínu feneyskur í orðalagi.
Athygli mína vakti hversu víða má sjá styttur af ljónum og kannski að guðfræðinámið hafi skilað sér þegar ég þóttist vita að Markús sá sem Markúsarkirkja og Markúsartorg eru nefnd eftir væri guðpjallamaðurinn eini sanni. Nánari eftirgrennslan á netinu eftir að heim kom, dró fram ýmislegt skemmtilegt, meðal annars að Markús er talinn hafa verið í félagsskap með Pétri postula og hafi verið tengdur lærisveinahópnum. Lík hans var lagt í steinkistu í Alexandríu í Egyptalandi eftir að hann hafði sætt ofsóknum og illri meðferð - og það ku hafa verið árið 52.
Árið 828 var Egyptaland komið undir yfirráð múslima og til að bjarga dýrlingnum námu tveir feneyskir kaupmenn líkið á brott og höfðu talsvert fyrir því - leifunum var komið fyrir í botni báts og yfir það skellt slatta af svínaketi sem múslimir hafa andúð á - sem kom í veg fyrir að þeir væru að gramsa mikið í farminum. Á leiðinni skall á með stormi en skipstjóri var undrasnöggur að fella öll segl svo bátnum var bjargað frá að skella upp í kletta og töldu bátsverjar að það hefði verið fyrir kraftaverk dýrlingsins Markúsar (- en ekki snöfurlegum skipstjóra að þakka) að þeir komust heilu og höldnu til Feneyja með farminn. Yfir leifar dýrlingsins var byggð basilika og tákn Markúsar, ljónið, skreytir merki borgarinnar enn þann dag í dag.
Fólk af öllum gerðum skreytir mannlífið í ferðamannakófinu, hvítt, svart og gult - og ótal götusalar, þessa dagana allt svartir strákar að selja kventöskur - svona eins og heilum skipsfarmi af þeim hefði verið siglt til borgarinnar. Ég dreg mjög í efa að þeir hafi selt eitthvað. Mannlífið virkar dýnamískt - fiðluleikari fyrir utan kirkju, sígaunaband og hippaleg grúppa sem líktist einna helst Súkkati spilaði að kvöldi á litlu torgi. Sígaunabandið fékk reyndar ekki að spila lengi því bálreiður maður með lítinn lúður sem gaf frá sér mjög vond hljóð fældi þá brott - sennilegasta skýringin var að hann ætti veitingastað rétt hjá og teldi þá ekki vænlega til að trekkja að gesti ...
Rósasalarnir fóru á stjá þegar birtu tók að halla og reyndust margir vera frá Pakistan. - Það er margt skrýtið í kýrhausnum ... Og svo allar búðirnar með allt flæðandi skranið - en samt var eitthvað heillandi við allar þessar grímur af öllum gerðum ...
Það er undarlegt til þess að hugsa þegar rölt er um þröngar göturnar að borgin hefur haldist í svipaðri mynd um aldir - og því verður sagan svo sterk. Upphaflega settust að hópar fólks í þessum óshólmum vegna þess að skárra landsvæði var ekki á lausu, og vart hefur það verið huggulegt svæði til að setjast að á (ku hafa verið á 5.-6. öld) - en síðar urðu Feneyjar mikið veldi og auðugt sem sést gjörla á byggingum - marmari og gull, listaverk og flúr.
Það gerist víst býsna oft að flóð verða í borginni og þótt okkur fyndist það undarlegt tilhugsunar þegar við stóðum við bakka og gættum að hæð sjávar þá sannfærðumst við um það þegar við sáum myndir frá slíkum dögum á bar rétt við hótelið okkar - fólk öslandi vatn upp á læri og Markúsartorg lagt vatnslóni sem Klukkuturninn speglaðist í! En aðgerðir standa yfir til að bjarga þessari einstöku borg - sem betur fer ...
Af vori í henni gömlu Júgóslavíu
Grænn er hann orðinn - dalurinn hér inn af - og vegurinn þangað heitir Sveitaleiðin.
Hjólað eftir Sveitaleið.
Það er vinsælt að hvíla hjólhestinn af og til og bregða sér í leiktæki.
Kvöldkyrrð í Podutikþorpi. Skógurinn hefur klæðst nýjum skrúða í ótal grænum tilbrigðum.
Helgarferð til Terme Olimia
Við fórum í skemmtilega ferð um helgina. Hún var að undirlagi Jaroslavs og Alenku en þau hafa unnið mikið með okkur í sambandi við bókina Slovenia Today. Jaroslav ólst upp í þeim hluta Slóveníu sem við heimsóttum og þau hjónin hittu marga kunnuga á ferðum okkar. Fyrsta hluta leiðar var ferðast með lest - til að vera með á dagskrá sem tilheyrði viku bókarinnar. Þar mátti sjá bókina okkar meðal annarra bóka. Snær fór í sína fyrstu lestarferð þar sem margt bar fyrir augu.
Við keyrðum til austasta hluta Slóveníu allt að landamærum Króatíu til Terme Olimia þar sem er fjöldi hótela, íbúðahótela, smáhýsa, sundlauga og stór vatnsrennibrautagarður. Þaðan er skammt til þorps sem heitir Podcetrtek. Þarna eru fallegar sveitir með hæðum og hólum, vínökrum og túnum. Náttúra er hrein og fáar verksmiðjur á þessum slóðum. Við gistum í íbúð í sætu húsi.
Þarna var margt skoðað og margt að sjá. Fórum í sund í sundlaugunum við hótelin, tókum þátt í vorhátíð þorpsbúa í Podcetrtek - bjórdrykkju og eggjakökuáti - en eggin tákna vorkomuna. Skoðuðum kirkjuna í Olimia en þar stunduðu munkarnir lyfjagerð sem enn er reyndar iðkuð og apótekið enn opið, sáum bamba í litlum náttúrudýragarði, skoðuðum ævintýragarð sem þeim yngstu í hópnum fannst ekki leiðinlegt, kíktum við í litlum dýragarði þar sem aðallega voru fuglar, stoppuðum við golfvöll, fórum í vatnsrennibrautagarð - sem var raunar fullkalt - jafnvel fyrir íslenska víkinga - enda fáir gestir ... komum við á veitingastað vínbónda og þar var nóg til að eta og drekka ...
Eggjakökugerð fór fram í slökkvistöð þorpsins. Á bak við má sjá hjálma og búninga slökkviðliðsmanna ...
... og omelettan bragðaðist bara ágætlega!
Teresa, Alenku- og Jaroslavdóttir er bæði dugnaðarforkur og fegurðardís.
Og sömuleiðis stóribróðir, Rasem, - hann er raunar svo duglegur að hann er aldrei kyrr - nema í mesta lagi rétt á meðan hann fær sér smá hressingu.
Við kirkjuna í Olimia þar sem elsta apótek Evrópu er að finna.
Bambar á beit.
Þessum mættum við á fljúgandi ferð - þeir voru kátir og spilað var glatt á nikkuna. Þeir voru að draga "vortréð" á sinn stað til að fagna vorkomu. Það var svo skreytt með blómum og borðum og reist upp á endann.
Nornin þessi heilsaði okkur án afláts við innganginn í ævintýragarðinn. Lítill lækur sem rennur hjá er nýttur til að knýja hinar ýmsustu fígúrur til að hreyfa sig.
Loksins kom að því að hún fann sinn stíl - og sitt rétta eðli!
Gæti verið sunnlenskur skógarbóndi þessi!
Á hæðum tróna ýmist kirkjur ...
... eða einn og einn kastali.
Í vatnsrennibrautagarðinum. Þormar fór bara eina ferð í stóru rennibrautina - honum fannst baðið fullkalt ...
Hvítu víkingarnir.
Jaroslav stóð sig betur en við hin ...
Maí 2008
|
|
