Ágúst 2008
Mánudagur 11. ágúst
Til að fá einhverja vísbendingu um það hugarástand sem ríkt hefur innra með okkur undanfarna daga má klikka á söng Eivarar Pálsdóttur
og leyfa yndislegri rödd hennar að hljóma.
Helgin sem er að baki var mjög óvenjuleg og skilur eftir sig spor - sem sennilega enn er verið að vinna úr. Í kjölfar atburða hennar hefur maður velt aftur og aftur upp atburðarás og horfst í augu við að ef ákvarðanir hefðu verið aðrar værum við kannski ekki til frásagnar. - Og maður er neyddur til að horfast í augu við hversu stutt bilið getur verið milli lífs og dauða ...
Á föstudag ákváðum við að fara á kamp með hjólhýsið og sisona eins og var vani karls föður míns þegar hann fór einhverra erinda þá notuðum við ferðina því Inga amma var að fara í flug á sunnudegi frá Trieste og með sömu vél var Þormar að koma frá Íslandi eftir tæpa tveggja mánaða veru þar hjá Daða og Ingu. Við slógum því margar flugur í sama höggi og til undirbúnings ferðar var farið á netið og safnað upplýsinga um tjaldsvæði á svæðinu í grennd við flugvöllinn sem hvort eð er þyrfti að fara á.
Þegar við vorum ferðbúin byrjaði að rigna og gekk á með miklum skruggum - virkaði bara venjulegt þrumuveður svona eins og þau eru hér á suðurslóðum - en svo tók að keyra um þverbak. Það fór yfir í haglél - og höglin sem hrundu voru ekki smávaxin heldur sum allt á stærð við golfkúlur! Ég hélt að þetta væri bara þjóðsaga - að haglél gætu orðið svona stór ...
Eitthvert hugboð fékk mig til að tékka á veðurspá fyrir svæðið sem stefnt var til - og það spáði reyndar sól um miðjan daginn en svo einhverri rigningu og þrumuveðri um kvöldið en daginn eftir átti að verða sól og hiti. Svo við héldum ótrauð af stað. Einhvers staðar sunnanvert á leiðinni keyrðum við fram á bíla sem voru kyrrstæðir í köntum með yfirbreiðslur og teppi yfir og sennileg skýring var að eigendur hefðu stöðvað þá í haglinu til að verja þá skemmdum. Þá fannst okkur ágætt að eiga bara gamla bíla ...
Þegar yfir til Ítalíu kom var þurrt og hlýtt veður. Við þræddum strandveg til suðurs frá Monfalcone og stefndum áleiðis til strandbæjarins Grado. Fallegar langar sléttur birtust með trjálundum, reisuleg býli, falleg náttúra - dásamlegt - við vorum alsæl ...
Þegar styttist til Grado var farið að skima eftir kömpum, hægðum á okkur hjá afleggjara að þeim fyrsta sem lá í útjaðri bæjarins en héldum svo áfram - sú ákvörðun hefur oft verið hugleidd síðan ... Við keyrðum í gegnum Grado sem reyndist nokkuð stór bær og virkaði skemmtilegur svona gegnum bílgluggann. Áfram héldum við svo veg sem lá eins og á eiði yfir fjörðinn - þar sá ég að var kampur - mjög flottur, fjögurra stjörnu og hvaðeina - svo stefnan var tekin þangað. Hann reyndist stór, vel búinn að öllu leyti og rúmaði miklu fleiri gesti í viðbót svo það var enginn troðningur.
Eitthvað fannst karlinum mínum ástæða til að atast í mér - hvað sem það var þá fékk ég hlutverk: Að velja RÉTTA tjaldstæðið - ég kannast ekki við að vera mjög duttlungafull í þeim efnum - en tók þetta mjög alvarlega og eftir vandlega skoðun og umhugsun valdi ég hjólhýsinu okkar stæði í útjaðri þar sem ekki var margt um manninn í kring og stutt til strandar - ákvörðun sem oft hefur verið hugleidd síðan ...
Um kvöldið fórum við á veitingastað á kampinum og þar hófst dagskrá sem yngsta ferðalanginum líkaði - það var dansað og það á við þann stutta! Hann skemmti sér konunglega og þarna var líf og fjör. Undir miðnætti röltum við til baka í hjólhýsið og tókum á okkur náðir stuttu síðar.
Þá gerðist eitthvað ...
Við heyrðum hvin í veðri - sem varð meiri og meiri - ofboðslegur hávaði og þó að ég búi að því að hafa alist upp í íslenskri rokasveit fannst glöggt að þetta var eitthvað meira en íslenskt aftakaveður ... Hvinurinn varð enn meiri og eitthvað heyrðist fjúka - við héldum að það væri borðið og stólarnir sem stóðu úti. Það gekk á með mikilli rigningu - eða hagli - erfitt að átta sig á hljóðum þegar maður er inni í hjólhýsi í svarta myrkri. Svo heyrðust högg og dynkir eins og eitthvað skylli á hjólhýsinu og spurt var: Hvað var ÞETTA?
Þetta varði lengi og ég furðaði mig aftur og aftur á hversu lítinn vind hjólhýsið tók á sig miðað við ægilegan dyninn og veðurhaminn. Að lokum sofnuðum við.
Um sexleytið um morguninn vöknuðum við upp við umgang og köll, svo var eins og að minnsta kosti tvö mótorhjól væru sett í gang og væru stöðugt í spyrnu rétt við hornið á hjólhýsinu. Svona eru Ítalir - var hugsað - ekkert verið að sýna neina tillitssemi svona á tjaldsvæðum - grrrr... Þegar látunum linnti ekki rifum við upp gardínuna með þann ásetning í huga að skammast yfir framkomunni - en misstum andlitið ... fyrir utan lágu risastór fallin tré í hrönnum og hávaðinn sem við héldum að væri frá gaurum í mótorhjólaspyrnu var frá hjólsögum - verið var að saga risastórt tré sem fallið hafði yfir veginn nokkra metra frá hjólhýsinu okkar. Þeir sem höfðu tjaldað í stæðinu við hliðina höfðu sennilega átt fótum sínum fjör að launa ... en þetta var bara forsmekkurinn.
Við fórum á stjá að kanna verksummerki og reyndum að átta okkur á hvað hefði eiginlega gerst - við blöstu hjólhýsi og bílar mölvuð undir trjám, fólk ráðvillt á svip og maður spurði sig aftur og aftur - hversu margir létu lífið hér í nótt?
Hér munaði litlu ...
... og ekki heldur langt í næsta tré sem féll.
Hvílíkir ofurkraftar sem hér voru á ferð ...
Við hjólhýsið okkar lágu greinar í grasinu - dynkirnir um nóttina ... næsta fallna tré var í nokkurra metra fjarlægð og næstu tré við hlið hjólhýsisins undan rokáttinni stóðu hin stöðugustu ... Ef söngur Eivarar hljómar enn þá held ég að ég hafi svarið við spurningunni um englana.
Fleiri og fleiri fóru á stjá og sumir reyndu að átta sig á óreiðunni.
Það á kannski ekki við að sjá hið spaugilega við aðstæður eins og þessar - en samt - Ach, Sie suchen STREIT? stendur á þessum sem er að vitja um bílinn sinn ...
... það var ekki mikið heillegt í honum.
Hið ótrúlega er að enginn dó á tjaldstæðinu í þessum náttúruhamförum. Hins vegar létust tveir á hinum kampinum - þar sem við höfðum hætt við að vera. Menn sögðu að á þessu svæði hefði aldrei neitt hliðstætt gerst, engin aðvörun var og þetta skall á mjög skyndilega. Kalt loft barst ofan frá fjöllunum og þegar það mætti hlýju lofti frá sjónum varð fjandinn laus og úr varð hvirfilbylur.
Það er undarlegt til þess að hugsa að hjólhýsið okkar var staðsett í það miklu vari að við urðum ekki meira vör við ósköpin en raun varð ... Trén sem féllu skáru sig úr og voru annarrar gerðar en fururnar sem stóðu sig betur gegn vindinum. Eitt af hinni gerðinni stóð skammt frá hjólhýsinu og hefði vísast klofið það hefði það fallið ...
Englar, guð eða hvað það var - hjartans þakkir fyrir lífið ...
Við ströndina var lognið eftir storminn.
Ró bátanna virtist ekki hafa verið raskað mikið utan einn bátur lá á hlið.
Margir yfirgáfu kampinn en við ákváðum að halda okkar plani. Við fórum niður á ströndina þar sem starfsmenn voru að hreinsa til eftir storminn og gera allt klárt fyrir strandlíf.
Við leigðum hjólabát og settum markið á að fara út í eyju með stórri kirkju sem liggur í flóanum.
Hér er búið á huggulegum stað.
Snær fór á pedalana.
Ömmu fannst bara gaman!
Isola di Barbana. Þar lögðum við að landi og röltum um. Mörg tré lágu fallin en ekkert tjón var að sjá á mannvirkjum.
Litli ferðalangurinn fékk sér lúr á leiðinni til baka.
Síðdegis fórum við til Grado - hann reyndist skemmtilegur bær með iðandi mannlíf.
Kirkjan þessi ómaði af söng og úr henni streymdi fólk í lok messu.
Morgunverðarborð á sunnudagsmorgni - enn er verið að saga tré.
Og þessi var aldeilis eitthvað til að horfa á!
Flottur galli á garðyrkjumanninn!
Við skildum hjólhýsið eftir á tjaldsvæðinu - leiðin var illfær enn af þeim hluta kampsins þar sem við vorum vegna trjáa sem lágu hér og þar yfir veginn. Við héldum til flugvallar og þar fór amma í flugvél til Íslands og Þormar birtist svo glaðbeittur meðal komufarþega.
September 2008
